Daar zit je dan... Misschien eindelijk voor de laatste keer! Zenuwachtig schuif je aan... Je kijkt op je tafel: er ligt nog niks. Geen papier, geen uitwerkblad, geen pen, geen rekenmachine. In je ene hand houd je je etui vast en in het andere hand je rekenmachine. Je kijkt er twijfelend naar. Je kijkt om je heen... Leraren zitten je stomverbaasd aan te kijken waarom je nog niks klaarlegt op je lege tafel. Je mede-examen-leerlingen zitten gapend achter de tafel. Je kijkt achterom, naar je eigen vriendinnen. Je vroeg je af wat ze nu zullen denken. Je keek rechts, naar de leerling die naast je zat. Die zat met haar handen voor haar mond, waarschijnlijk is zij het meest zenuwachtiste persoon van alle examen kandidaten. Je keek naar links, oh, daar zit een bleke muur die je aanstaart. Ik keek naar mijn tafel. Het is nog steeds leeg. Lichtelijk verscheen er een grijns op mijn gezicht, een kleine grijns van trots. Langzaam legde ik mijn spullen er op. Haalde van alles uit mijn etui wat tijdens het maken van toetsen geen geluid en geritsel hoefde te maken. Ik was klaar... Ik kon beginnen... Laat het alsjeblieft beginnen voor dat ik alles vergeet! En ik smeek... voor een klein beetje geluk. Het kleine beetje geluk dat ik een prachtig cijfer mag halen.
Langzaam werd er gepraat. Ik ben niet bij mijn hoofd, ik wil die toetsen nu! Geef me die toetsen... Dan kan ik dit muffe gymlokaal verlaten die ik een hele week lang moet aanzien. Een kwartier ging voorbij... Ik hoorde enveloppen open scheuren. Oh nee! Nu komt het... Angstig keek ik naar de leraar die bij andere tafels was. Hij zag mijn blik gelukkig niet dat ik bang was... Bang voor de papieren die straks op mijn tafel liggen. Ik werp weer een blik op mijn tafel. Gelijk had ik spijt. Daar was de leraar al. Drie papieren kreeg ik voor mijn neus. Wiskunde. Bah. Als die toets maar wat makkelijker is... En dat ik niet weer een 3 haal... Alsjeblieft, ik smeek jullie... Voor een klein beetje geluk! "Veel succes!" werd er nog gefluisterd in mijn oor. Een succes... Is dat alles? Blijkbaar wel... Voorzichtig teken ik twee ogen op het uitwerkblad waar ruitjes op staan. Ze keken me angstig aan... Ik drukte een pen op mijn papier. Er kwam inkt uit. Blauwe inkt. Sierlijk bewoog mijn pen en schreef het juiste antwoord op wat ik dacht... Eigenlijk was deze toets best simpel. Als je er genoeg de tijd voor neemt. "Examenkandidaat 54! Je hebt er maar twee uur voor!" werd er geroepen. Ik keek om me heen wie dat zei, maar blijkbaar was dat niemand. Uit eigen belang had ik ook een mond getekend, perongeluk. "Ja, dat weet ik ook wel... Maar ik vind rekenen niet leuk. Moeilijk! Ik haat het!" dacht ik. "54, dat snap ik. Maar als je doorwerkt, zal ik je ook helpen met je antwoorden. We gaan het samen wel berekenen met mijn vriend rekenmachine!" de mond praatte... Het papier praatte. De rekenmachine beantwoorde al mijn vragen goed. Al snel was ik klaar... Met de eerste toets was ik eindelijk klaar! "Examenkandidaat 54, het is je gelukt. We hopen voor je dat je een goed cijfer hebt!" Met een blij gevoel legde ik al mijn papieren op de juiste volgorde. Er verscheen weer een glimlach en bedankte trots Wiskunde en Rekenmachine voor de hulp. "Zet hem op!" hoorde ik ze nog zeggen. En toen verscheen er een leraar voor mijn neus en hij nam de papieren in... Ik keek om me heen, andere waren al klaar. De directeur wees een paar leerlingen aan die mochten vertrekken. Ook mij, met een zucht stond ik op en schoof zachtjes mijn stoel aan.
Eindelijk mocht ik dit lokaal verlaten! Nu nog voor de rest van de vakken leren... En hopen dat zij mij ook nog een beetje geluk kunnen gunnen...
--------------------------------------------
Ik ga niet hopen op goede cijfers, maar wel duimen... Duimen voor goede cijfers.
Iedereen die examen heeft over een paar weken: Heel veel succes en natuurlijk geef ik jullie ook een klein beetje geluk, nouja... Voor de mensen die hier op Nicorp zitten en die ook nog examens moeten doen! 
Eindexamen... De zon spiekt door het raampje van de gymzaal en vraagt of ik buiten kom spelen  |
